Długodziałające analogi insuliny – potrzebne i wciąż niedostępne

Długodziałające analogi insuliny – potrzebne i wciąż niedostępne
4.6 (91.24%) 178 votes

Długodziałające analogi insuliny (LAA) mają ogromny wpływ na jakość życia pacjentów z nieuleczalną chorobą, jaką jest cukrzyca. We wszystkich krajach Unii Europejskiej analogi są refundowane. Ale nie w Polsce, pomimo licznych obietnic.

Od ośmiu lat polscy pacjenci czekają na refundację analogów długodziałających. Deklaracje na ten temat wielokrotnie padały z ust przedstawicieli resortu zdrowia, niezależnie od rządzącej opcji politycznej. Bez rezultatów. Polska nadal pozostaje jedynym krajem w UE, który nie zapewnia swoim diabetykom refundacji długodziałających analogów insuliny. Pacjenci są zmuszeni kupować te leki na własny koszt, co stanowi wydatek rzędu 200-300 zł miesięcznie.

Modyfikacja szybkości wchłaniania podawanej insuliny jest jednym z głównych wyzwań diabetologii. Celem jest realizacja kluczowego postulatu terapeutycznego – skutecznego hamowania wzrostu poziomu glukozy we krwi po posiłku i utrzymanie prawidłowego poziomu między posiłkami i w nocy. Byłaby to najdoskonalsza symulacja mechanizmów zdrowego organizmu, który normalnie radzi sobie z poziomem cukru we krwi. Najnowszymi i bardzo skutecznymi preparatami są uzyskane metodą rekombinacji DNA analogi insulin.
Analogi są pochodnymi insuliny, uzyskanymi w zaawansowanych procesach biotechnologicznych. Od insuliny ludzkiej różnią się jednym lub kilkoma aminokwasami. Analogi insuliny umożliwiają lepsze leczenie cukrzycy poprzez zapobieganie wzrostowi poziomu cukru po posiłku, tzw. glikemii poposiłkowej i lepsze pokrycie zapotrzebowania na insulinę przez całą dobę.

Insuliny analogowe długodziałające są szczególnie ważne dla chorych z cukrzycą typu I dotykającą głównie dzieci i młodzież oraz chorych z cukrzycą typu II, którzy podczas leczenia insulinami ludzkimi mają, groźne dla życia i zdrowia, spadki poziomu cukru w nocy. W terapii cukrzycy skuteczne zastosowanie ma zarówno insulina ludzka, jak i analogi długodziałające. Ostateczną decyzję, który lek zastosować, podejmuje indywidualnie lekarz i pacjent.
W skali Polski potencjalne zapotrzebowanie na LAA dotyczy 10-15 proc. spośród 2,5 mln diabetyków w Polsce, a więc rzeszy 250 – 375 tys. pacjentów. Mogą oni korzystać z refundowanych długodziałających insulin ludzkich (NPH), które tym się różnią od analogów, że po 13-16 godzinach od wstrzyknięcia kończą swoje działanie. Ludzką insulinę trzeba podawać zatem ponownie, co pogarsza komfort życia pacjentów.

###Nie stać nas na brak analogów
Cukrzyca generuje wysokie koszty leczenia ze względu na postępujący charakter oraz dotkliwość powikłań. Szacuje się, że całkowite koszty leczenia cukrzycy w UE pochłaniają około 10% wszystkich wydatków na opiekę zdrowotną, w Polsce jest to około 11%. Dzięki zmniejszeniu liczby hipoglikemii u pacjentów stosujących długodziałające analogi insuliny, możliwe jest lepsze wyrównanie cukrzycy, co przyczynia się do ograniczenia występowania powikłań. W efekcie przyniosłoby to znaczące oszczędności dla systemu ochrony zdrowia w Polsce.
Stosowanie długodziałających analogów insuliny, przy zlimitowaniu do najtańszej insuliny (limit dla wszystkich insulin na poziomie 100,49 zł) może przynieść znaczące oszczędności dla budżetu Narodowego Funduszu Zdrowia:
ok. 15 mln zł rocznie (dla 50 tys. pacjentów leczonych LAA) dzięki zmniejszeniu ilości zażywanej przez pacjentów insuliny długodziałającej w porównaniu do mieszanek insulin, które podawane są około półtora do dwóch razy na dobę, a długodziałający analog tylko raz na dobę ok. 29 mln zł rocznie dzięki zmniejszeniu o 66% wydatków NFZ na refundację pasków cukrzycowych w grupie pacjentów przyjmujących LAA 3,2 mln – 8,4 mln zł w ciągu pięciu lat dzięki redukcji liczby hipoglikemii (koszty hospitalizacji)

Refundacja długodziałających analogów insuliny umożliwiłaby polskim pacjentom dostęp do leczenia stosowanego już we wszystkich państwach Unii Europejskiej.

Agencja Oceny Technologii Medycznych w marcu 2010 ponownie wydała pozytywną rekomendację w sprawie bezpieczeństwa stosowania analogów długodziałających. Dla środowiska lekarskiego oraz diabetyków oznacza to, że RK AOTM utrzymuje w mocy wydaną 8 grudnia 2008 roku rekomendację finansowania analogów długodziałających ze środków publicznych.

###Innymi słowy…
Jeśli przed snem poziom cukru jest dobry, a rano znacznie podwyższony, jeśli zwiększone dawki insuliny klasycznej nie dają pożądanych rezultatów, być może należy zastosować długodziałający analog insuliny.

Ta forma insuliny daje pacjentowi następujące korzyści:

  • ułatwia utrzymanie prawidłowego poziomu cukru we krwi przez całą dobę,
  • oddala obawy o nocne niedocukrzenia z utratą przytomności, czego tak bardzo obawiają się pacjenci,
  • stabilizuje poziom glukozy między posiłkami,
  • wyrównuje poziom cukru we krwi chroniąc tym samym przed odległymi, groźnymi dla zdrowia i życia powikłaniami, jak retinopatia, nefropatia, stopa cukrzycowa, zawał serca, udar mózgu,
  • poprawia jakość życia pacjenta, co współczesna medycyna uznaje za jeden z ważnych parametrów skutecznego leczenia.

Analogi insuliny – szybko i długodziałające – to preparaty najnowszej generacji uzyskane dzięki zaawansowanym procesom biotechnologicznym. Są one zbliżone w swoim profilu działania do fizjologicznego profilu stężenia insuliny wytwarzanej w organizmie człowieka. Od insuliny ludzkiej różnią się jednym lub kilkoma aminokwasami. Preparaty te umożliwiają lepsze leczenie cukrzycy poprzez zapobieganie wzrostowi poziomu cukru po posiłku, tzw. glikemii poposiłkowej i lepsze pokrycie zapotrzebowania na insulinę przez całą dobę.

Oceń artykuł:
Długodziałające analogi insuliny – potrzebne i wciąż niedostępne
4.6 (91.24%) 178 votes

POLECANE DLA CIEBIE

Zapisz się na newsletter

Zamawiam bezpłatny newsletter (możesz wypisać się w każdej chwili)

FreshMail.pl
 

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH