Sposoby na nadciśnienie

Światowa Organizacja Zdrowia wymienia nadciśnienie tętnicze na pierwszym miejscu wśród przyczyn zgonów na świecie.

Najczęściej, w 90 proc. przypadków, występuje nadciśnienie pierwotne, którego przyczyny nie jesteśmy w stanie ustalić.

Do rozpoznania schorzenia upoważnia stwierdzenie przynajmniej w dwóch pomiarach ciśnienia tętniczego krwi w wysokości 140/90 mmHg.

Strategia leczenia obejmuje zmianę stylu życia oraz farmakoterapię. Choroba nerek, uprzednio rozpoznana choroba układu sercowo-naczyniowego czy cukrzyca typu I lub II automatycznie kwalifikują chorego do grupy wysokiego ryzyka sercowo-naczyniowego, co pociąga za sobą zastosowanie przez lekarza intensywniejszego leczenia.

Głównym celem terapii jest radykalne zmniejszenie groźby chorób układu sercowo-naczyniowego oraz obniżenie ciśnienia tętniczego do wartości poniżej 140/90 mmHg, a u chorych ze współistniejącą cukrzycą, chorobą sercowo-naczyniową (udar mózgu, zawał serca), chorobą nerek lub białkomoczem – poniżej 130/80 mmHg.

Wszystkim chorym z nadciśnieniem tętniczym obligatoryjnie zaleca się zmianę stylu życia. Oznacza to zerwanie z ewentualnym nałogiem palenia tytoniu, ograniczenie lub zaprzestanie picia alkoholu, zmniejszenie spożycia sodu, modyfikację diety, utrzymanie właściwej masy ciała oraz zwiększenie aktywności fizycznej.

Chorym zaleca się ograniczenie picia alkoholu: dla mężczyzn do 20-30 g, a dla kobiet do 10-20 g etanolu na dobę. Wypijanie dużej ilości alkoholu w krótkim czasie niebezpiecznie zwiększa ryzyko wystąpienia udaru mózgu.

W celu zmniejszenia spożycia sodu chorzy na nadciśnienie tętnicze powinni przygotowywać posiłki z naturalnych składników, z umiarem korzystać z soli i produktów przetworzonych. Dobowe spożycie sodu powinno wynosić ok. 65 mmol, czyli 3,8 g chlorku sodu.

Modyfikacja diety polega również na wprowadzeniu do jadłospisu większej ilości warzyw, owoców i ryb oraz na zmniejszeniu spożycia ogólnej ilości tłuszczów, w tym głównie nienasyconych.

Zwiększenie aktywności fizycznej zależne jest od stanu chorego, jego objawów klinicznych, chorób towarzyszących i stopnia ryzyka incydentu sercowo-naczyniowego. Odradza się wykonywanie intensywnego wysiłku fizycznego do czasu uzyskania optymalnej kontroli farmakologicznej.

Ze względu na silne działanie presyjne zaleca się systematyczny wysiłek o umiarkowanej intensywności.

Przyjmuje się, że korzyści są niezależne od rodzaju zastosowanego leku i wynikają z samego obniżenia ciśnienia tętniczego, a leki z pięciu głównych klas są skuteczne w zmniejszaniu ciśnienia i prawdopodobieństwa wystąpienia incydentów sercowo-naczyniowych.

Należą do nich: diuretyki, blokery receptorów beta adrenergicznych (tzw. betablokery), antagoniści wapnia, inhibitory konwertazy angiotensyny II (ACE inhibitory), antagoniści receptora dla angiotensyny II (ARB).

Idealny lek powinien zapewnić utrzymanie pożądanego ciśnienia tętniczego, ze szczególnym uwzględnieniem godzin porannych, przy podawaniu raz na dobę i nieobecności działań niepożądanych.

Autorem artykułu o nadcisnieniu tętniczym jest lek. med. Paweł Bekta z Instytutu Kardiologii im. Prymasa Tysiąclecia Stefana Kardynała Wyszyńskiego w Warszawie.

Pełny tekst znajdą Państwo w nr. 1 magazynu “Świat Lekarza”.

Jak zdobyć “Świat Lekarza”

POLECANE DLA CIEBIE

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH