Terapia infekcji grzybiczych


Grzybica to jedna z najczęstszych chorób skóry. Co drugi Polak cierpi na grzybicę stóp, a co czwarty na grzybicę płytek paznokciowych.

Grzybica nazywana jest chorobą cywilizacyjną ze względu na liczbę zaatakowanych nią osób i łatwość rozprzestrzeniania się. Może dotyczyć praktycznie wszystkich narządów człowieka. Najczęściej jednak atakuje skórę, paznokcie lub włosy.

Grzybica jest chorobą zakaźną. Przenosi się z człowieka na człowieka, przy czym można zarazić się nią w sposób bezpośredni lub pośredni, np. korzystając z przedmiotów należących do osoby chorej (ręcznika, obuwia, myjki), a także poprzez kontakt z zarodnikami grzybów znajdującymi się na dywanach, matach kąpielowych, meblach, ubraniach itp.

Rozwojowi grzybicy sprzyjają miejsca wilgotne, duszne i ciemne (np. kabiny prysznicowe, baseny, sale gimnastyczne). Można się nią zarazić także od zwierząt (koty, psy, świnki morskie). Bagatelizowanie tej choroby może spowodować zmiany w wyglądzie skóry i paznokci. Może pojawić się nieprzyjemny zapach i uporczywy świąd w chorych miejscach.

Grzyby chorobotwórcze
Grzybicę atakującą naskórek, paznokcie i włosy wywołują najczęściej dermatofity. Wśród nich wyróżnia się trzy rodzaje – Trichophyton, Microsporum i Epidermophyton. Zmiany błon śluzowych, fałdów skórnych i wałów paznokciowych wywołują grzyby drożdżopodobne. Najczęściej są to Candida albicans, Candida tropicalis i Candida parapsilosis. Niekiedy zmiany chorobowe wywołują także grzyby pleśniowe, np. Aspergillus niger.

Typy grzybicy
W zależności od umiejscowienia wyróżnia się kilka typów grzybic: grzybicę skóry owłosionej, skóry gładkiej, pachwin, dłoni, stóp, paznokci.

Najbardziej rozpowszechniona jest grzybica stóp – cierpi na nią 15-30 proc. całej populacji. Wyróżnia się trzy postacie tej choroby: międzypalcową, potnicową oraz złuszczającą tzw. grzybica mokasynowa. W odmianie międzypalcowej naskórek jest zmacerowany, białawy z pęknięciami. W odmianie potnicowej przeważają wykwity pęcherzykowe, które mogą tworzyć zlewne ogniska wysiękowe. Odmianę złuszczającą charakteryzują ogniska z nadmiernym rogowaceniem i licznymi pęknięciami. Zmianom tym towarzyszy często grzybica paznokci.

Ogniska chorobowe mogą się rozsiewać i powiększać. Zazwyczaj zmiany grzybicze pojawiają się między piątym a czwartym palcem stopy, następnie między czwartym a trzecim. Wreszcie grzybica atakuje wszystkie przestrzenie międzypalcowe, przechodząc dalej na stopę. Chory może odczuwać nieprzyjemny świąd lub pieczenie skóry.

Grzyby atakują także płytkę paznokciową. Traci ona swą przezroczystość, staje się matowa, zażółcona, krucha, nadmiernie zrogowaciała.

Grzybica stóp jest bardzo zakaźna, a najczęstszym źródłem zakażenia jest po prostu obuwie, zwłaszcza mało przewiewne buty z tworzywa sztucznego. Również kobiety, które noszą pantofle o wąskich noskach, narażone są na tę chorobę.

Jeśli w domu jest choć jedna osoba, która cierpi na grzybicę, ryzyko pojawienia się infekcji u pozostałych domowników jest bardzo duże. Można zarazić się korzystając ze wspólnej wanny, natrysku czy ręcznika.

Leczenie grzybicy
Podstawą do rozpoczęcia leczenia infekcji grzybiczej powinna być zawsze diagnoza obejmująca wywiad, badanie kliniczne i mikologiczne. Najważniejsze dla prawidłowej diagnostyki i wyboru właściwego leczenia jest badanie mikologiczne. Na jego podstawie lekarz podejmuje decyzję o wyborze właściwej terapii.

Obecnie stosowane są trzy rodzaje terapii infekcji grzybiczych: leczenie miejscowe, leczenie ogólne, leczenie skojarzone (ogólne + miejscowe). Wybór metody leczenia zależy od miejsca i rozległości infekcji, a także od rodzaju grzyba, który jest zwykle łatwo rozpoznawany.

Leczenie ogólne jest najwygodniejsze (łatwiej jest przyjmować lek doustnie niż aplikować preparaty miejscowe), ale niesie niestety ryzyko objawów niepożądanych. Decyzja o rozpoczęciu leczenia ogólnego grzybicy zależy m.in. od cech klinicznych grzybicy, stanu zdrowia i wieku pacjenta.

Leki doustne stosuje się głównie w grzybicy z nadmiernym rogowaceniem. Ważnym osiągnięciem w terapii grzybicy, zwłaszcza paznokci, stało się wprowadzenie itrakonazolu i terbinafiny o działaniu grzybobójczym. Itrakonazol stosowany jest w terapii pulsowej, natomiast terbinafina w sposób ciągły.

W leczeniu miejscowym stosuje się najczęściej: azole (ketokonazol, flukonazol, itrakonazol, mikonazol, klotrimazol, ekonazol), alliolaminy (terbinafina i naftifina), inne (cyclo-piroks).

U osób młodych przy prawidłowym leczeniu osiąga się znakomite wyniki. Mniej korzystnie przebiega leczenie u osób starszych (choroby towarzyszące, osłabienie układu odpornościowego itp.).

Profilaktyka grzybicy
Ogromne znaczenie w leczeniu grzybicy i zapobieganiu jej nawrotom ma samodyscyplina pacjenta. Przede wszystkim należy unikać źródeł zakażenia, a jeśli już stwierdzimy pojawiające się zmiany – należy bezzwłocznie udać się do dermatologa. Zaniedbania mogą doprowadzić do nasilenia i rozprzestrzenienia się grzybicy, np. na paznokcie, a chory staje się potencjalnym źródłem zakażenia dla kolejnych zdrowych osób. Pamiętajmy również, że grzybicą można zarazić się wszędzie, nawet we własnym domu.

Nie należy nosić cudzego obuwia, kapci, używać cudzych ręczników i przyborów do paznokci. Korzystając z ogólnodostępnego prysznica, łazienki, sauny, basenu trzeba koniecznie używać obuwie, które ogranicza nasz bezpośredni kontakt z podłożem np. klapki, sandały.

Po kąpieli należy starannie osuszać skórę, zwracając szczególną uwagę na okolice fałdów skórnych i przestrzenie między palcami nóg. W przypadku nadpotliwości używać zasypki do stóp. Taka profilaktyka może uchronić od nieprzyjemnych dolegliwości związanych z grzybicą.

Test Rozpoznawania Zaburzeń Związanych z Piciem Alkoholu AUDIT

Wypełnij nasz test i dowiedz się czy masz problem z piciem alkoholu

POLECANE DLA CIEBIE

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH