Szanowni Państwo,
Ze względu na epidemię, ulegnie zmianie termin XVII Gali Nagrody Zaufania „Złoty OTIS”, planowanej pierwotnie na 16 kwietnia 2020.
O nowym terminie i miejscu dorocznej ceremonii, poinformujemy najszybciej jak będzie to możliwe.
Za niedogodności przepraszam, za zrozumienie dziękuję
Paweł Kruś, przewodniczący Kapituły Nagrody

AZS


Atopowe zapalenie skóry (AZS) jest przewlekłą, nawrotową, zapalną chorobą, która cechuje się wybitnym świądem oraz typowym umiejscowieniem i morfologią zmian skórnych współistniejącą z innymi chorobami atopowymi u chorego lub jego rodziny.

Powszechnie uważa się AZS za chorobę cywilizacyjną, zwłaszcza w krajach wysoko uprzemysłowionych. AZS jest dermatozą wieku dziecięcego, z częstością rozpoznawania 10-15-proc. W Polsce na atopowe zapalenie skóry choruje 4,7 proc. dzieci w wieku 3-16 lat i 1,6 proc. dorosłych.

Przyczyny AZS
W rozwoju tego schorzenia istotne znaczenie mają czynniki genetyczne, immunologiczne, a także różnorodne niegenetyczne czynniki modulujące, takie jak: klimat, zanieczyszczenie środowiska, alergeny pokarmowe (mleko i jego przetwory, jajo kurze, soja i orzeszki ziemne, białka ryb, mąka pszenna i żytnia), alergeny powietrznopochodne, czynniki psychiczne i emocjonalne oraz sytuacje stresowe.

Kluczową rolę w rozwoju AZS odgrywają alergeny powietrznopochodne. Nadwrażliwość na nie stwierdza się u 50-90 proc. chorych. Do alergenów tych zaliczamy: roztocze kurzu domowego, alergeny pyłku roślin (traw, zbóż, chwastów i drzew), alergeny pochodzenia zwierzęcego (koty, psy), alergeny pochodzenia bakteryjnego i grzybiczego.

U osób z występującymi dodatkowo objawami atopowej astmy oskrzelowej droga wziewna ekspozycji na uczulający alergen ma znaczenie w rozwoju zaostrzenia stanu zapalnego skóry.

Przebieg AZS
Zmiany chorobowe w atopowym zapaleniu skóry mają charakter wypryskowy z tendencją do lichenizacji. Wraz z wiekiem pacjenta mogą one zmieniać swój obraz i lokalizację. W związku z tym w przebiegu AZS można wyróżnić trzy fazy: niemowlęcą, dzieciństwa, młodzieńczą i wieku dorosłego (patrz tabela).

Przebieg AZS pod względem ciężkości dzieli się na: łagodny, średni i ciężki. Obiektywna i precyzyjna ocena objawów podmiotowych i przedmiotowych oraz rozległości stanu zapalnego skóry u chorych na AZS stanowi duży problem dla lekarzy klinicystów. Pomocne w tym są różne wskaźniki oceny nasilenia i rozległości zmian skórnych, jak i nasilenia objawów subiektywnych: SCORAD, EASI i W-AZS.

Pielęgnacja skóry
Podstawą leczenia AZS zarówno w fazie zaostrzenia, jak i remisji są właściwe zabiegi pielęgnacyjne skóry. Pozwalają na odbudowanie jej zaburzonej funkcji barierowej. Z tego względu tak ważne jest wyeliminowanie mydła oraz innych detergentów (m.in. szamponów) i stosowanie emolientów. Są to preparaty o właściwościach nawilżających i natłuszczających. Ich maksymalny czas działania wynosi 6 godzin, dlatego powinny być stosowane stale. Konieczny jest zawsze indywidualny dobór emolientu, ponieważ niektóre zawierają duże stężenie surfaktantów i mogą powodować podrażnienie skóry. Wśród preparatów pielęgnacyjnych szczególne znaczenie mają te, które zawierają mocznik 5-10%, utrzymujący odpowiednie nawilżenie warstwy rogowej naskórka. Najkorzystniejsze w codziennej pielęgnacji są preparaty najtłustsze.

Zalecane są kąpiele z dodatkiem olejów naturalnych lub mineralnych. Można także stosować kąpiele osłaniające, m.in. krochmalową lub z dodatkiem środków o działaniu miejscowo znieczulającym, np. z 3% polidokanolem, który dodatkowo zmniejsza uporczywy świąd skóry.

W pielęgnacji skóry należy stosować dermokosmetyki o pH 5,5 (bez substancji o potencjalnie drażniących i alergizujących właściwościach), które wspomagają odbudowę kwaśnego lipidowego płaszcza skóry.

Leczenie przeciwzapalne
W niektórych przypadkach pielęgnacja skóry może być wystarczającą formą leczenia, jednak w większości przypadków należy stosować miejscowe leczenie przeciwzapalne. Znajdują tu zastosowanie preparaty glikokortykosteroidowe (GKS), immunomodulujące (inhibitory kalcyneuryny).

Klasyczne leczenie z zastosowaniem GKS to terapia ciągła, polegająca na ciągłym stosowaniu leku 1 lub 2 razy dziennie. Obecnie rekomendowana jest tzw. terapia przerywana, która polega na miejscowym stosowaniu GKS na przemian z substancjami obojętnymi, zwanymi potocznie bazami (w formie maści lub kremów). Takie leczenie pozwala na zmniejszenie objawów niepożądanych miejscowej sterydoterapii.

Leki immunomodulujące: pimekrolimus i takrolimus stosuje się 2 razy dziennie. Przy pierwszych aplikacjach mogą wystąpić objawy niepożądane (świąd, pieczenie, zaczerwienienie), są one jednak krótkotrwałe i przemijające.

Pimekrolimus przeznaczony jest do leczenia zmian o klinicznie małym i średnim nasileniu, redukuje liczbę zaostrzeń AZS oraz wpływa na zmniejszenie ich ciężkości. W Polsce stosuje się go od 2. roku życia. Takrolimus zalecany jest do stosowania w AZS o średnim i ciężkim obrazie klinicznym. Są one bezpieczne oraz skuteczne i mogą być stosowane u dzieci.

W AZS stosuje się leki przeciwhistaminowe obu grup. Te I generacji stosuje się wspomagająco w ostrym okresie, zwykle krótko (łagodzą świąd i działają uspokajająco). Leki II generacji stosuje się długotrwale, w ramach profilaktyki astmy oskrzelowej i ze względu na działanie przeciwzapalne.

W cięższych postaciach klinicznych AZS do leczenia można włączyć fototerapię (UVA, wąskopasmowym UVB, lub PUVA), leczenie cyklosporyną A lub GKS ogólnie.

W okresie remisji choroby bardzo ważna jest kontynuacja leczenia oraz unikanie czynników wyzwalających, tzn.: eliminacja alergenu, unikanie czynników drażniących, poradnictwo zawodowe. W wielu przypadkach niezbędna okazuje się psychoterapia.


#Fazy atopowego zapalenia skóry

  • Niemowlęca (do 2. roku życia) – Ostry przebieg, zmiany wysiękowe zlokalizowane głównie na twarzy (polakierowane policzki), głowie i odsiebnych częściach kończyn. Często współistnieje pieluszkowe zapalenie skóry. W rozwoju zmian chorobowych przeważają czynniki pokarmowe.
  • Dzieciństwa (do ok. 12. roku życia) – Dominują objawy suchości skóry, zmiany rumieniowo-grudkowe w typie wyprysku, przechodzące stopniowo w wykwity z lichenizacją. Zmiany zwiastujące o charakterze złuszczania dotyczą opuszków palców rąk i podeszw. W postaci ograniczonej wykwity typowo lokalizują się w zgięciach łokciowych i podkolanowych, na skórze twarzy i odsiebnych częściach kończyn. W najcięższej uogólnionej odmianie zajęta może być cała skóra.
  • Młodzieńcza i wieku dorosłego – U młodzieży częściej występują zmiany zlokalizowane z lichenizacją, u dorosłych spotyka się zmiany o charakterze grudkowo-wypryskowym, nieostro odgraniczone lub rozsiane, czasami dotyczące całej skóry. U chorych obserwuje się błyszczące płytki paznokciowe – jakby polakierowane.

POLECANE DLA CIEBIE

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH